ເຈົ້າຊາຍນ້ອຍ ແລະ ຄວາມຈິງທີ່ວ່າ… ເຮົາກາຍເປັນ “ຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ໜ້າເບື່ອ” ໄປຕັ້ງແຕ່ຕອນໃດ?
ທຸກຄົນ… ມື້ນີ້ຂ້ອຍຫາເລື່ອງເຮັດໃຫ້ໂຕເອງມີເລື່ອງວົນໃນຫົວອີກແລ້ວ ດ້ວຍການຈັບເອົາປຶ້ມ “ເຈົ້າຊາຍນ້ອຍ” (The Little Prince) ມາອ່ານຄືນເປັນຮອບທີເທົ່າໃດກໍບໍ່ຮູ້.
ແຕ່ແປກເນາະ, ອ່ານຕອນຍັງເປັນເດັກນ້ອຍ ກັບ ອ່ານຕອນທີ່ໜ້າວຽກເຕັມ Calendar ແບບນີ້ ຄວາມຮູ້ສຶກມັນຕ່າງກັນລິບລັບເລີຍ.
ຕອນເດັກນ້ອຍ ເຮົາອາດຈະຕື່ນເຕັ້ນກັບການເດີນທາງຂ້າມດວງດາວຂອງເຈົ້າຊາຍນ້ອຍ. ແຕ່ພໍມາອ່ານຕອນນີ້… ຂ້ອຍພັດຮູ້ສຶກສະດຸດໃຈກັບ “ໝວກ” ທີ່ມັນບໍ່ແມ່ນໝວກ ແຕ່ມັນຄື “ງູເຫຼືອມກິນຊ້າງ” ຫັ້ນນ່າ.
ມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຄິດໄດ້ວ່າ ຈິນຕະນາການຂອງເຮົາມັນ “ຫົດຕົວ” ລົງຕາມອາຍຸ ຫຼື ບໍ່?
ຕອນເຮົາເປັນເດັກນ້ອຍ, ເຮົາເຫັນກ່ອງເຈ້ຍເປັນຍານອະວະກາດ. ແຕ່ພໍເຮົາເປັນຜູ້ໃຫຍ່, ເຮົາເຫັນກ່ອງເຈ້ຍເປັນພຽງ “ຂີ້ເຫຍື້ອ” ທີ່ຕ້ອງເອົາໄປຖິ້ມ. ເຮົາກາຍເປັນຄົນທີ່ບູຊາ “ຕົວເລກ” ຄືກັບພວກຜູ້ໃຫຍ່ໃນດາວຕ່າງໆທີ່ເຈົ້າຊາຍນ້ອຍໄປເຈິ.
ເຮົາສົນໃຈວ່າ ລາວໄດ້ເງິນເດືອນເທົ່າໃດນໍ? ເຮືອນລາວໃຫຍ່ໂຕໂອ່ອ່າດີເນາະ? ແຕ່ເຮົາພັດລືມຖາມວ່າ “ສຽງຫົວຂອງລາວມ່ວນບໍ່?” ຫຼື “ລາວມັກສະສົມແມງກະເບື້ອສີຫຍັງ?”
ແລ້ວສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍ ຈຶກ ທີ່ສຸດ ກໍຄືເລື່ອງຂອງ ດອກກຸຫຼາບ ກັບ ໝາຈອກ.
ໝາຈອກສອນເຮົາວ່າ: “ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ບໍ່ອາດເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາ, ແຕ່ຕ້ອງເຫັນດ້ວຍຫົວໃຈ.”
ມັນຄືກັບ “ຄວາມສຳພັນ” ໃນຍຸກນີ້ເລີຍ. ເຮົາເລື່ອນເບິ່ງຮູບງາມໆໃນ IG, ເບິ່ງໄລຟ໌ສະໄຕລ໌ທີ່ຫູຫຼາ… ເຮົາຕັດສິນທຸກຢ່າງດ້ວຍ “ໜ່ວຍຕາ” ພາຍໃນ 3 ວິນາທີ. ແຕ່ເຮົາພັດລືມ “ໃຊ້ເວລາ” ເພື່ອສ້າງຄວາມຜູກພັນ (Tame) ຄືກັບທີ່ເຈົ້າຊາຍນ້ອຍເຮັດກັບໝາຈອກ.
ເຮົາຢາກໄດ້ມິດຕະພາບທີ່ສຳເລັດຮູບ, ແຕ່ເຮົາພັດບໍ່ຍອມ “ເສຍເວລາ” ໃຫ້ກັບໃຜເລີຍ. ທັງໆທີ່ຄວາມຈິງແລ້ວ ເວລາທີ່ເຮົາເສຍໃຫ້ກັບສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງຕ່າງຫາກ ທີ່ເຮັດໃຫ້ສິ່ງນັ້ນມີຄ່າຂຶ້ນມາ.
ບົດຄວາມນີ້ບໍ່ໄດ້ມາສະຫຼຸບປຶ້ມດອກ… ແຕ່ມັນມາເຕືອນສະຕິໂຕຂ້ອຍເອງ.
ວ່າໃນຂະນະທີ່ເຮົາກຳລັງແລ່ນໄລ່ລ່າ “ຕົວເລກ” ໃນໂລກຂອງຜູ້ໃຫຍ່, ເຮົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ເຈົ້າຊາຍນ້ອຍ” ທີ່ຢູ່ໃນໂຕເຮົາ ຕຸຍໄປແລ້ວ ຫຼື ຍັງ?