ຂະໜາດຫຼຸມດຳຍັງມີມື້ລະເບີດ ແລ້ວຊິເອົາຫຍັງຫຼາຍກັບກັບຄົນເຮົາ?
ທຸກຄົນ… ມື້ນີ້ຕອນກຳລັງມ້ຽນຫ້ອງທີ່ຮົກຄືກັບສະໜາມຮົບ, ຂ້ອຍກໍນັ່ງພັກແລ້ວໄຖໂທລະສັບອ່ານຂ່າວໄປນຳ.
ນິ້ວໂປ້ໄປຢຸດກຶກຢູ່ຫົວຂໍ້ຂ່າວໜຶ່ງຂອງ BBC ທີ່ຂຽນວ່າ: “ນັກດາລາສາດຄົ້ນພົບການລະເບີດທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນມາກ່ອນຈາກຫຼຸມດຳມວນມະຫາສານ”.
ອ່ານແລ້ວກໍສະດຸດໃຈເລີຍ… ດຽວເດີ້! ຫຼຸມດຳ?
ຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍຈົນໃຫຍ່ ເຮົາຖືກສອນມາຕະຫຼອດວ່າ ຫຼຸມດຳຄື “ເຄື່ອງດູດຝຸ່ນຂອງຈັກກະວານ”. ມັນດູດທຸກຢ່າງເຂົ້າໄປ, ດູດດາວ, ດູດແສງ, ດູດທຸກມວນສານ ແບບບໍ່ມີມື້ປ່ອຍອອກມາ. ມັນຄືຕົວແທນຂອງການ “ອົດກັ້ນ ແລະ ເກັບກຳ” ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ.
ແຕ່ນັກວິທະຍາສາດພັດບອກວ່າ ຫຼຸມດຳໜ່ວຍນີ້ມັນເກີດການ “ລະເບີດ” ປ່ອຍພະລັງງານ ແລະ ລົມພາຍຸອອກມາດ້ວຍຄວາມໄວທີ່ໜ້າເຫຼືອເຊື່ອ.
ຄືກັບວ່າ… ມັນຍັດທຸກຢ່າງເຂົ້າໄປຈົນເຕັມກືນ, ຮັບບໍ່ໄຫວ ແລ້ວກໍ “ພົ່ນ” ສິ່ງທີ່ມັນດູດໄວ້ອອກມາແບບບໍ່ສົນໜ້າໃຜ.
ພໍອ່ານຈົບ, ຂ້ອຍຫຼຽວເບິ່ງກອງເຄື່ອງຢູ່ໃນຫ້ອງ, ຫຼຽວເບິ່ງໜ້າຈໍແຊັດວຽກທີ່ຍັງຄ້າງ, ແລ້ວກໍຫຼຽວເບິ່ງຄວາມຮູ້ສຶກໜັກໆ ໃນໜ້າເອິກຂອງຕົວເອງຊ່ວງນີ້.
ໂອຍເນາະ… ບາງເທື່ອຄົນເຮົາກໍໃຊ້ຊີວິດຄືກັບເປັນ “ຫຼຸມດຳ” ເລີຍເນາະ.
ເຮົາດູດເອົາທຸກຢ່າງເຂົ້າມາໃນຊີວິດ. ດູດເອົາຄວາມຄາດຫວັງຂອງຄົນອື່ນ, ດູດເອົາຄຳເວົ້າບໍ່ດີບາງຄຳມາຄິດຫຼາຍ, ດູດເອົາຄວາມຕຶງຄຽດຈາກວຽກ, ດູດເອົາເຄື່ອງຂອງທີ່ຊື້ມາແລ້ວບໍ່ໄດ້ໃຊ້… ເຮົາເກັບທຸກຢ່າງໄວ້ທາງໃນ ແລ້ວອັດມັນໄວ້ໃຫ້ເລິກທີ່ສຸດ ໂດຍຄິດວ່າ “ເຮົາຍັງໄຫວ, ເຮົາຮັບໄດ້ອີກ”.
ແຕ່ຂະໜາດຫຼຸມດຳທີ່ມີມວນມະຫາສານທີ່ສຸດໃນຈັກກະວານ… ມັນຍັງມີຈຸດທີ່ “ຮັບບໍ່ໄຫວ” ຈົນຕ້ອງລະເບີດທຸກຢ່າງອອກມາເລີຍ.
ແລ້ວນັບພາສາຫຍັງກັບຫົວໃຈດວງນ້ອຍໆຂອງມະນຸດທຳມະດາແບບເຮົາ?
ຖ້າເຮົາຍັງເອົາແຕ່ “ດູດ” ທຸກຢ່າງເຂົ້າມາໂດຍບໍ່ເຄີຍລະບາຍອອກເລີຍ… ຈັກໜ້ອຍເຮົາອາດຈະກາຍເປັນຫຼຸມດຳທີ່ລໍຖ້າມື້ລະເບີດກໍໄດ້.
ແລ້ວທຸກຄົນເດ… ຕອນນີ້ກຳລັງເຮັດຕົວເປັນ “ຫຼຸມດຳ” ທີ່ດູດເອົາເລື່ອງຫຍັງມາແບກໄວ້ແດ່? ກ່ອນທີ່ມັນຈະອັດອັ້ນຈົນລະເບີດອອກມາ, ມື້ນີ້ເຮົາມາລອງປ່ອຍວາງ ແລ້ວໂຍນບາງຢ່າງຖິ້ມອອກໄປຈາກວົງໂຄຈອນຂອງຊີວິດເຮົາກ່ອນດີບໍ່?